Բադիկը - Հեքիաթներ - Ստեղծագործում են երեխաները

Բադիկը

Լինում է, չի լինում, մի բադիկ է լինում: Այս բադիկը թուխս է նստում, ճուտեր հանում: Մայր բադը խնամում է ճուտիկներին, մինչ նրանք թռչել կսովորեն: Մայր բադիկը նրանց հաճախ զբոսանքի է տանում: Այնտեղ ճուտիկներից մեկը ընկերանում է նապաստակի ձագերի հետ: Նրանք ամեն օր հանդիպում են, խաղում դաշտում: Օրերն իրար հետևից անցնում են, բադիկները մեծանում և կարողանունում են թռչել: Մոտենում է բադերի չվելու ժամանակը: Նրանք պատրաստվում են չվելու: Բադիկը գնում է հրաժեշտ տալու նապաստակներին, բայց այդ մասին մայրիկին չի ասում: Նա սկսում է խաղալ նապաստակների հետ, մոռանում, որ պետք է վերադառնա և ուշանում: Բադերը երկար սպասելուց հետո չվում են: Մայր բադը նույնպես չվում է` մտածելով, որ իր ճուտիկը աղվեսի բաժին է դարձել:

Վերջապես բադիկը վերադառնում է և, ի զարմանս իրեն, ոչ ոք իրեն չէր սպասում: Նա հասկանում է, որ շատ է ուշացել, և իր հարազատները սպասելու ժամանակ չեն ունեցել: Ստիպված վերադառնում է նապաստակների մոտ: Գալիս է ձմեռը: Դաշտերը ծածկվում են ձյունով: Բադիկի համար ուտելիք չի ճարվում, բայց նապաստակները չգիտես որտեղից նրա համար գտնում են ուտելիք և բերում, որ իրենց ընկերը սովից չսատկի: Մոտենում է գարունը: Բադերը վերադառնում են Բադաշեն: Բադիկը, տեսնելով նրանց, թռչում է նրանց մոտ: Դրա համար էլ ժողովուրդն ասում է. «Էծը էծի համար լավ է, քան ոչխարի մի հոտը»: